İlkçağ Felsefesinin Genel Özellikleri

İlk döneminde Yunan felsefesi hemen hemen bütünüyle dış doğaya, cisimler dünyasına yönelmiş bir doğa felsefesidir.
İkinci dönem, insana karşı, insan sorunlarına ilginin uyandığı, geniş felsefi sistemlerin ortaya çıktığı dönemdir. Bu sistemlerde Tanrı, insan ve doğa bir düşünce bağlantısı içinde kavranmaya çalışılmıştır.
Üçüncü dönem, Aristoteles’in kendi felsefesiyle okulunda gelişen ve biriken çok zengin bir bilgi kadrosunun oluştuğu, tek tek bilimlerin bağımsızlığa kavuştuğu dönemdir.
Bu son döneminde, Hint ve Mısır dinlerinin, Hristiyanlık etkisiyle felsefi düşünüş içine dinsel elemanlar karışmıştır.
Sistemli bağımsız ve kişiseldir.
İnanca ve sezgiye değil akla dayalıdır.
Mitolojiye çoktanrıcılığa tepkiyi dile getirir
Görünüşün, çokluğun, ilişkilerin, oluşların ardındaki değişmez olanı arar.Buna da birlik adını verirler.

Menü